Verhaal halen neemt de lezer mee naar het dagelijkse leven van eenvoudige stadsburgers vxc3xb3xc3xb3r, tijdens en na de tweede wereldoorlog. We volgen de omwentelingen gedurende de zestiger jaren waarin de invloed van de kerk afneemt, de vertrouwde hixc3xabrarchische verhoudingen plaats maakten voor nieuwe, de menswetenschappen terrein wonnen en de tweede emancipatiegolf doorbreekt, waarmee de positie van de vrouw binnen het gezin bespreekbaar werd gemaakt. Daardoor is Verhaal halen meer dan zomaar een familiegeschiedenis, maar een treffende beschrijving van een tijdsperiode waarin de traditionele gezinsvorm op de helling kwam te staan omdat alles, maar dan ook alles veranderde.
Dwars door de verhalen heen volgt de lezer ook de zoektocht van Margreet Herman naar het verdriet uit haar jeugd. Wat zich beetje bij beetje ontsluierd en waar zij stapje voor stapje vrede mee vindt.
Herman neemt de lezer mee op bezoek bij haar oude ouders. Exc3xa9n keer per week, anderhalf jaar lang. Ze komt verhaal halen. Dat bezoeken deed ze daarvoor nooit want zonder dat ze dat zelf begrijpt kon ze de nabijheid van haar ouders nauwelijks verdragen. Toch is ze niet mishandeld of materieel verwaarloosd, en anderen, volwassenen en leeftijdgenootjes spraken altijd lovend over het grote gezin waar zij deel van uitmaakte. Hoe kan het dan dat zij en haar broers en zussen zoxe2x80x99n afstandelijke relatie hebben met de man en vrouw die hen grootbrachten?
Daar naar vragen is zinloos, weet ze. Haar ouders zijn er van overtuigd dat zij het goed hebben gedaan. En dus besluit ze, omdat ze anders gedoemd is levenslang dat verdriet mee te dragen, de antwoorden zelf te ontrafelen uit het levensverhaal van de twee mensen die haar jeugd bepaalden.
